Ο μελλοντικός πρωθυπουργός προσπαθούσε να αποστηθίσει την νικητήρια ομιλία του. Ξημέρωμα Κυριακής, o ήλιος ακόμα δεν είχε ανατείλλει, εκείνος όμως δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Οι σημερινές εκλογές θα τον έκαναν πρωθυπουργό, λιγες μέρες πριν κλείσει τα σαράντα του χρόνια. Ολες οι δημοσκοπήσεις ήταν υπερ του, είχε φέρει νεο ρεύμα στη χώρα, είχε μαζί του όλους εκείνους τους απογοητευμένους της δεξιάς, της αριστεράς, τους αναποφάσιστους, τους φιλελεύθερους, τους ονειροπόλους, τους οραματιστές, τους πάντες. Νεο πρόσωπο, νεα ελπίδα, φρεσκοντυμένος, μορφωμένος, ένας γητευτής των ανθρώπων, με πολλές περγαμηνές αλλά και με μεγάλη ουσια μέσα του. Το όνειρο ήταν αληθινό. Τους είχε όλους. Δεν είχε βέβαια μαζί του την ιστορία, αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν τον απασχολούσε. Στην ανάγκη, την ξαναέγραφε και μόνος του.Σιγά το δύσκολο.
Την ίδια ώρα, νωρίς το πρωι, ετοίμαζα τη βαλίτσα με τα τελευταία μου πράγματα, καθώς έφευγα για μόνιμη εγκατάσταση στο Παρίσι. Δεν άντεχα άλλο εδω. Ειχα προσπαθήσει πολύ να μείνω, να παλέψω, να καταφέρω, αλλά ήταν αδύνατον. Δεν άντεχα άλλο εδώ. Τελεία. Αφησα για λίγο το πακετάρισμα και βγήκα στο μπαλκόνι. Παρατήρησα τον επιφανή γείτονά μου απέναντι, που μιλούσε μόνος και περπατούσε πάνω κάτω κουνώντας τα χέρια του. Ο Μαυρογιαλούρος φορούσε Prada. ¨Καλα κρασιά...σκέφτηκα. Εχεις κι εσυ ελπίδες για το μέλλον καημένε¨.
Το μέλλον...πόσο αστεία λέξη μού φάνηκε εκείνη την ώρα. Το μέλλον σε έναν τόπο ανιδεο, το μέλλον που καθημερινά με μαστιγώνει στη δουλειά μου, το μέλλον στους ανθρώπους που δε βρίσκω συννενόηση, το μέλλον στα απαίδευτα χέρια των μεγάλων στελεχών, το μελλον στα παιδιά που δε μαθαίνουν πια μουσική, στους δασκάλους που κάνουν εκείνοι τωρα πια κοπάνα απο το μάθημα, στους γονείς μου που δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς δουλειά κάνω, στους φίλους μου που δε βλέπω ποτέ λόγω της δουλειάς που κάνω, στις επιθυμίες μου που δεν πραγματοποιώ, στα μάτια μου που δεν τολμάω να κοιτάξω στον καθρέφτη τα πρωινά, στα μεταπτυχιακά που δεν απέδωσαν ποτέ, στα διδακτορικά που δε βρήκαν ακρη στα ελληνικά πανεπιστήμια, στους ανθρώπους που με δυσκολία μιλάνε για τα συναισθήματά τους φοβούμενοι μην καούν, στην Εφη απο τα Τίρανα που μού καθαρίζει το σπιτι και κλαίει όταν ανοίγω την ντουλάπα μου να πάρει ό,τι ρούχα θέλει για τα κορίτσια της, σ΄αυτα τα αμέτρητα ρούχα και παπούτσια που δε με κάνουν πιο πολύ ευτυχισμένη, στο ¨Μενεξέ¨ που τραγουδάω συνέχεια στο βαφτιστήρι μου, τόσο που να εκνευρίζεται αλλά και πάλι να θέλει να το ακουει ¨πες το νονα πάλι, πες το πάλι¨, στη μια ωρα που μού παιρνουν δεκα χιλιόμετρα για τη δουλειά πρωι βράδυ, στα βρισίδια στο δρόμο, στην ανύπαρκτη δημόσια υπηρεσία που τα τρυπάνια της δε μ αφήνουν να κοιμηθώ τα Σάββατα, στην αμορφωσιά της νέας γρίπης, στο νοσοκομείο που η φίλη μου πέθανε περισυ αφού η διάγνωση ήταν λάθος, στις συνεισφορές στο κράτος που είναι μεγαλύτερες και απο το νοίκι μου, στο Κολωνάκι που κατακλύζεται απο κοστουμαρισμένα στελέχη επιχειρήσεων που ρουφάνε ποτά μετά τη δουλειά με τις γραβάτες τους χαλαρωμένες και επιστρέφουν σπίτια τους πιο μόνοι, σε γυναίκες φασόν, τσάντα Louis, υφος ανάλογο, γαλλικό μανικιούρ και επιτυχία μια κοψιά, στα μεσημεριανάδικα της τσόντας, στις ειδήσεις των οχτώ και της πλάκας, στην απλυσιά των ανθρώπων στο μετρό, στους εφήμερους έρωτες που δεν ξέρω και ούτε μπορώ να αγαπήσω, στους μεγάλους έρωτες που μπορώ να αγαπήσω μόνο απόλυτα, στη δήθεν σκληράδα των αντρών, στη δήθεν αδιαφορία των γυναικών, στην απελπισία, στη μιζέρια, στην απαισιοδοξία και στην τόση γκρίνια όλων που ξεκίνησαν να την εκφράζουν, όταν σταμάτησαν και να παλεύουν¨
Σταμάτησα για να σκεφτώ λιγάκι. Φοβήθηκα, η αλήθεια ειναι
¨Τι πάω να κάνω?’ αναρωτήθηκα.
Στο απέναντι μπαλκόνι, ο μελλοντικός πρωθυπουργός, έκανε πως καλωσόριζε τα πλήθη, με βροντερή φωνή. ¨Φιλοι και φιλες. Σήμερα συγκεντρώνουμε εδω τα όνειρά μας για τη δημιουργία μιας νέας, ολόδικής μας πραγματικότητας και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά’
Σταμάτησε για να σκεφτεί λιγάκι. Φοβήθηκε, η αλήθεια είναι.
¨Τι παω να κάνω?’ αναρωτήθηκε.
Βγήκα στο δρόμο να περιμένω για το ταξί μου σέρνοντας την τεράστια βαλίτσα μου με δυσκολία. Ο ταξιτζής καπνίζοντας βαριεστημένα και ανέμελα ένα τσιγάρο, με κρεμασμένο το χέρι του απο το παράθυρο, ούτε που μού έδωσε σημασία. Πήγα να κλείσω με το άλλο χέρι την κεντρική πόρτα της πολυκατοικίας και είδα τον μελλοντικό πρωθυπουργό και παρελθόντα γείτονά μου να την τραβάει στο μέρος του.
¨Ταξίδι? Δε θα ψηφισετε σήμερα ? ‘ με ρώτησε βγαίνοντας κι εκείνος έξω.
¨Οχι, λυπάμαι. Μετακομίζω για το Παρίσι σήμερα. Φευγω, ελπίζω για πάντα.¨
¨Κρίμα. Ο τόπος έχει ανάγκη τους ανθρώπους του¨. Χαμογέλασε λιγο αμήχανα συνεχίζοντας... ¨Στο Παρίσι είπατε? Πόσο θα ήθελα να ερχόμουν...¨
¨Παντα υπάρχει χρόνος για να φύγει κανείς¨ απαντησα.
¨Παντα υπάρχει χρόνος για να μείνει κανεις¨ μού ειπε εκεινος ισιώνοντας αμήχανα τη γραβάτα του.
¨Το να μένει κανείς άπραγος, είναι μεγάλος εφιάλτης¨ ειπα.
¨Το να φεύγει κανείς άπραγος, είναι ακόμα μεγαλύτερος¨ ειπε.
Κοιταχτήκαμε με νόημα.
Το όνειρο ήταν ψηλό, καλοντυμένο, ομορφο, ευγενικό, αθλητικό, δυναμικό, αποφασιστικό, τέλειο...Το όνειρο κάθε γυναίκας. Το όνειρο κάθε ψηφοφόρου. Το όνειρο ανοιξε την πόρτα και μού έκανε νόημα να τον αφήσω να πάρει εκείνος το ταξί.
Εκανα πίσω. Δεν τού αρνήθηκα. Είχαμε και οι δυο αποφασίσει, εξάλλου.
Στάθηκα στην άκρη του δρόμου κοιτάζοντας το ταξί να κουβαλάει και το όνειρο του τόπου μακριά. Πώς είναι δυνατόν να περίμενα τον πρίγκιπα, σημερα, τέσσερεις Οκτωβρίου?
Τα όνειρα δεν έχουν ζωή παρά μονο μερικά δευτερόλεπτα.
Η ζωή μπορεί και παραπάνω.
Λεω να μείνω τελικά.
Δεν ξέρεις ποτέ.
Τρίτη, 06 Οκτωβρίου 2009
Δευτέρα, 07 Σεπτεμβρίου 2009
Σκεπτόμενη πλατωνικά...
Η Αθήνα είναι ακόμα άδεια, φαντάζομαι θα γυρίσει ο κόσμος οταν θα χτυπήσουν και τα κουδούνια των σχολείων...τριγυρίζω χθες βράδυ λιγο στην Καρύτση, οι φίλοι μου μαζεμένοι στο Toy λένε πως τα πράγματα είναι δυσκολα, αλλά αυτό μού το λένε όλοι...επιστρέφοντας και οδηγώντας προς το σπιτι, μού τηλεφωνεί ένας φίλος με διάθεση νυχτερινης κουβέντας...εν μέσω άλλων, η συζήτηση πάει κάποια στιγμή στο αν θα μπορούσε μια νεαρή γυναίκα να έχει ερωτικές σχέσεις με έναν άντρα πολυ περασμένης ηλικίας...του λεω ναι, αλλα ενδεχομένως πλατωνικά...δεν του αρέσει η απάντηση, θεωρεί την πλατωνική σχέση ανέφικτη, αν δεν υπάρχει σεξ δεν υπάρχει και σχέση...Φτάνω στο σπιτι και ο,τι έχουμε πει με ενθουσιάζει οπότε επιστρέφω και με διάθεση αυπνίας, όπως κάθε φορά που εξιτάρομαι...και φυσικά με καταδιώκουν χιλιάδες σκέψεις αυτή τη στιγμή, η ώρα ειναι τρεις, πρέπει να συνυπολογίσω την αυριανή μου πεζή καθημερινότητα που θα ξεκινήσει νωρίς νωρίς με συναντήσεις εκτός γραφείου, και το άγχος που με βασανίζει μήνες τώρα για το πόσο ακόμα πεζη θα είναι, αλλά αυτό δε με απασχολεί αυτή τη στιγμή τόσο, όσο ο Πλάτωνας...
Πέραν απο κάθε εικασία, λανθασμένη ενδεχομένως που μπορεί να έχουμε όλοι μας για τον πλατωνικό έρωτα, και μετά απο μια ενορμητική κουβέντα ( δε γίνεται και ποτέ αλλιώς άλλωστε...) με τον αγαπημένο μου φίλο, ανατρέχω στο Συμπόσιο. Παραινετικά εκείνος θεωρεί οτι ένας άντρας στα 75 ας πουμε, μπορει να εχει σεξουαλική δυναμική ( πράγμα που μπορεί οντως να συμβαίνει κατα περίπτωση, όμως η συναισθηματική πραγματικότητα είναι σκληρή ακόμα και για τους νεότερους ) ομως εμένα ο προβληματισμός μου δεν έχει να κάνει με τη στύση και με το αν ο ηλικιωμένος άνδρας μπορεί να κάνει σεξ. Στο κάτω κάτω στύση μπορεί κάποιος να έχει καθώς βλέπει μια τσόντα, δεν είναι απαραίτητη η φυσική λειτουργία να συνδέεται με εσωτερικές σκέψεις και συναισθήματα.
Εγώ όμως θέλω τον βρασμό. Θέλω αν γίνεται να περάσω τη σκέψη μου πέρα απο το σαρκικό, καθώς με τα χρόνια ανακαλύπτω οτι πρακτικά, μπορεί κανείς να κάνει πολύ σεξ, αλλά να παραμένει ανικανοποίητος απο τον σύντροφό του, βαθιά μέσα του. Η ζωή μου κατακλύζεται φασιστικά απο περιοδικά που με συμβουλεύουν πώς να κάνω περισσότερο και καλύτερο σεξ έτσι ώστε να ¨δεσει¨η σχέση, όμως επι της ουσίας ανακυκλώνω αχρηστες πληροφορίες. Δε μού λένε και κάτι οι δέκα διαφορετικές στάσεις σε ένα βράδυ, θα μπορούσε να είναι και μια η στάση αλλά να είναι πιο έντονο αυτό που βιώνω. Κάτι σα λόξυγγας, που με τυραννάει για ώρες ας πούμε και δε φεύγει αν δεν τον αντιμετωπίσω. Την ίδια παρατήρηση μου έκανε κάποια στιγμή ένας μεγάλος άντρας της ζωής μου, ένα καλοκαιρινό βράδυ που μιλούσαμε, άρα μήπως ο Πλάτωνας έχει κάποια σημεία αναφοράς του έρωτα τα οποια ηθελημένα αγνοώ τα τελευταία χρόνια?
Διαβάζοντας ξανα το Συμπόσιο, καταλήγω σ αυτό που σκέφτομαι πάντα βαθιά μέσα μου αλλά συνήθως δεν παραδέχομαι ποτέ. Ερωτας, πλατωνικός έρωτας, είναι τελικά αυτή η αδιαπραγμάτευτη επιθυμία για τον αλλο, παρ΄όλες τις ατέλειές του, η οποία οδηγεί στο δρόμο για την τελειότητα και την ολοκλήρωση. Μέσα σ αυτον το δρόμο προς την ολοκλήρωση, η επιθυμία για τον αλλο γεννιέται στην απολυτη αρμονία των σκέψεων, τη γνώση, την επικοινωνία των μυαλών και την πνευματική ανύψωση που μπορεί να προκαλέσει αυτή η ένωση με το άλλο πρόσωπο.
Κατά συνέπεια, η αγάπη μεταξύ των προσώπων γίνεται πιο δυνατή, πιο βαθιά και υφίσταται πέραν κάθε εγωιστικού συναισθήματος. Η σεξουαλική επαφή μπορεί να υπάρχει, για λόγους όμως που δε σχετίζονται με τη σάρκα σε πρώτο επίπεδο, αλλά σε πολύ βαθύτερο. Εξάλλου, ο πλατωνικός έρωτας διερευνά την ένωση των ψυχών πρωτίστως. Είναι μια ανύψωση της ψυχής μέσα σε συνθήκες ιδανικής ομορφιάς. Μια βιωματική, συγκλονιστική εμπειρία, μοναδική και τόσο σπάνια, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να περιοριστεί στην αισθησιακή σαρκική απόλαυση. Είναι μια αρμονία ψυχών που επιδιώκει να δημιουργήσει το ονειρικό, το ιδανικό, το ιδεώδες. Το σεξ, όταν γίνεται, δεν ειναι μια σαρκική επιθυμία, αλλά μια επιθυμία να μοιραστείς ένα κομμάτι της ψυχής σου με το άλλο πρόσωπο. Και γι αυτό, όταν φτάνεις στη στιγμή της σεξουαλικής επαφής, η επιθυμία έχει θεριέψει πρώτα μέσα στο μυαλό σου, και νιώθεις ότι τα συναισθήματά σου είναι πέρα για πέρα αληθινά, μακριά απο το ευτελές και το εφήμερο μιας ερωτικής σχέσης που φθίνει στο χρόνο.
Συνήθως, τα συναισθήματα αυτά ειναι ανομολόγητα, και όταν φτάσεις στο σημείο να τα εκφράσεις, έχουν τραφεί τόσο πολύ μέσα σου, που είναι απόλυτα και σταθερά. Δεν κλονίζονται απο παρουσίες τρίτων προσώπων ή χρονικά διαστήματα απουσίας. Και τελικά, μέσα σ αυτόν τον αγώνα για το ιδανικό, ο πλατωνικός έρωτας κρύβει μια βαθύτερη επιθυμία προς την αθανασία.
Ο Πλάτωνας, αποδέχεται τον έρωτα ως μια από τις εφαρμογές της ηθικής. Η ιδέα του, όπως και κάθε ιδέα, υπάρχει μέσα στο Θεό. Χωρίς να εμπλέκουμε καθόλου την ιδέα της ηδονής, εφόσον η ηδονή παρέρχεται, είναι εφήμερη και φθαρτή. Για τον Πλάτωνα, ο έρωτας είναι η ορμή να μάθουμε και να γνωρίσουμε. Οταν ερωτευόμαστε ιδανικά, κατευθυνόμαστε στο πρόσωπο που αγαπάμε. Με την ίδια ορμή και η ψυχή αγαπά τις ιδέες, που είδε όταν υπήρχε πολύ πριν από το σώμα. Ο έρωτας τονίζει ο Πλάτωνας, φουντώνει στην ψυχή όταν νοιώθοντας τα σωματικά πράγματα, θυμάται τις ιδέες του άλλου προσώπου, και ταυτίζεται με αυτό. Ουσιαστικά, ο πλατωνικός έρωτας στην πραγμάτωσή του (αν καταφέρει τελικά να επιτευχθεί) είναι και η απόλυτη εκφραση της αγάπης
Σκέφτομαι τα λόγια του Σολομώντα, στο Ασμα Ασμάτων. Με το νερό δε σβήνεται η αγάπη. Δεν μπορούν ποτάμια να τη σβήσουν, γιατι είναι δυνατή. Είναι δυνατή σα θάνατος, η αγάπη ( μετάφραση του πολυαγαπημένου Λ.Παπαδόπουλου)
Αυτός ο μεγάλος άνδρας της ζωής μου, λέει πως θέλει πολύ μεγάλη μαγκιά να αγαπάς βαθιά. Και να το υποστηρίζεις. Και να το δείχνεις. Δεν μιλάει για την παροδικότητα της καψούρας. Μπορεί προς στιγμήν να καψουρευτείς ένα πρόσωπο, που θα σε κινητοποιήσει για χιλιους δυο, παροδικούς όμως λογους. Οταν αυτη η αισθηση ξεφτίσει, αυτό που θα μείνει θα είναι ένα αδιάφορο πρόσωπο. Μια λίστα του μυαλού σου, όμως με πρόσωπα κουκκίδες, αδιάφορα, παρελθοντικά. Και δε θα σε ενοχλεί που θα είναι αδιάφορο, γιατι έτσι ειναι, δεν μπορείς να κάνεις κάτι...Στην ιδανική πραγμάτωση του έρωτα όμως, το πρόσωπο είναι ανεξίτηλο μέσα σου. Και ακόμα και αν περάσουν τα χρόνια, αν οι συγκυρίες σάς χωρίσουν, αν υπάρξουν άλλοι σύντροφοι ανάμεσά σας, το πρόσωπο αυτο θα συνεχίζει να ειναι ανεξίτηλο και ο έρωτας επίσης. Γιατι έτσι είναι, δεν μπορείς να κάνεις κάτι...
Εγω πάλι λέω οτι αυτού του είδους ο έρωτας, ο ιδανικός, ο πλατωνικός, είναι πλημμύρα συναισθήματος, αδιαπραγμάτευτη, ανεξάντλητη, αδιάκοπη. Χωρίς να χρωστάω εξηγήσεις γιατί επιλέγω το συγκεκριμένο πρόσωπο. Χωρίς να σκέφτομαι γιατί πρέπει να κάνω κάτι και σε τι αποσκοπεί αν το κάνω...Αν το αισθάνομαι, το κάνω, και το υποστηρίζω. Πέραν απο νόρμες, πρέπει και πέραν απο συνταγές του τι θεωρείται ¨φυσιολογικό¨ στον έρωτα, πέραν απο ¨αναμενομενες¨ συμπεριφορές και τακτικές.
Πλημμυρα σε σημείο που να βουβαίνεσαι. Και όσο πιο βουβά, τόσο πιο βαθιά είναι τουτα τα συναισθήματα...
Πέμπτη, 02 Απριλίου 2009
Αγαπητέ Ομπάμα
Αγαπητέ Ομπάμα
Βρήκα σήμερα επιτέλους λίγο χρόνο να σού γράψω. Είναι κάτι που σκεφτόμουν καιρό, αλλά με τόσα που έχω στο κεφάλι μου, δεν προλάβαινα. Πολυάσχολος είσαι κι εσύ και μπορείς να καταλάβεις, πιστεύω. Συγχαρητήρια για την νίκη σου λοιπον και επίσημα πια, αφού η ιστορική στιγμή έφτασε και επιτέλους πήραμε όλοι την εκδίκησή μας απο το Χόλυγουντ, που τόσα χρόνια κρατούσε τις ισορροπίες μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, παρουσιάζοντας μάυρους προεδρους της Αμερικής, γυναίκες καριερίστες με τρια παιδιά και καθόλου κυτταρίτιδα και...γκέυ καθηγητές στα Πανεπιστήμια. Τελικά ολα αυτα δε γίνονται μόνο στις ταινίες, οπότε και εμείς οι καριερίστες έχουμε μια ελπιδα να αποκτήσουμε απογόνους ( για την κυτταρίτιδα ουτε λογος ).
Καθώς ανέλαβες τα νεα σου καθήκοντα, θεωρω χρέος μου να σε ενημερώσω οτι στη χώρα μου είσαι πολύ δημοφιλής. Οι συντοπίτες μου πιστεύουν ακράδαντα οτι τώρα που βγήκες, δε θα μας ξεχάσεις και οτι θα υποστηρίξεις τους φτωχούς και αδύναμους του κόσμου αυτου. Σ αυτά τα πλαίσια θα ήθελα να σού κάνω μια μικρη εισαγωγή για μένα, καθώς τώρα που θα γνωριστούμε καλύτερα, δε θέλω να δημιουργούνται παρεξηγήσεις.
Καταρχην, δεν ειμαι φτωχή και αδύναμη. Είμαι στέλεχος επιχείρησης, δουλέυω πάρα πολλές ώρες για την τσάντα που κρατάω και για τα παπούτσια που φοράω και δεν εννοώ να συμπεριληφθώ σε χαμηλοτερα κοινωνικά στρώματα, μόνο και μόνο γιατι ετυχε να ζω σ αυτή τη χωρα που μονίμως συνηθίζει να θυματοποιείται. Ειμαι κάποιου επιπέδου και έχω ένα αλφα στατους. Καταλαβαίνεις, ελπίζω.
Δευτερον, εχω κανει μεταπτυχιακά στην Αγγλία, συγκεκριμένα στο Λονδίνο. Εχω παει στα μπουζούκια της Baker Street με συμφοιτητες γονους εφοπλιστών, έχω τσακωθεί με πωλήτρια στα Harrods που τόλμησε να μου πει να μην αγγίζω τα κρυστάλλινα ποτηρια της Christofle, έχω νοσταλγήσει πολλάκις τον μουσακά της γιαγιάς μου, ενώ μπεκρόπινα μπύρες σε pub και έχω βρίσει στα ελληνικά, μέσα στο βρετανικό μουσείο, στην αίθουσα με τα αρχαία. Τα κλεμμένα ντε. Τα έχω κανει ολα αυτα. Επιστρέφοντας στα πάτρια εδάφη, μπορώ να σου πω οτι μέτρησαν περισσότερο κι απο το ιδιο μου το μεταπτυχιακό, το οποίο θα έλεγα οτι περασε μάλλον αδιάφορα και διαπίστωσα οτι τσάμπα ο κόπος να μεταφράζω χαρτιά στο υπουργείο εξωτερικών και να στήνομαι σε ουρές που υπολείπονται στυλ.
Στη δουλειά μου χαίρω εκτίμησης και κάνω παρέα με άλλα στελέχη. Τις Πέμπτες συνήθως μαζευόμαστε σε μπάρ στο Κολωνάκι, ή στο Εleven στο Μαρούσι που φέτος είναι της μοδας. Εκεί συζητάμε δυνατά, φλέγοντα θέματα της εργασίας μας, τονίζοντας τις λεξεις ‘budget’ , ‘ROI’ και ΄bonus’ και χαμηλόφωνα θέματα οπως ΄δεν παίζει τιποτα΄, ΄παλι μονος την έβγαλα το σκ΄ και ΄να δω πότε θα χάσω αυτα τα ρημάδια τα τρια που πήρα στις διακοπές΄.
Το σπιτι μου δε με βλέπει πολυ συχνά αλλά αυτό δε με απασχολεί και τοσο. Δεν προλαβαίνω και να με απασχολήσει, εφόσον μετα τη δουλειά συνήθως θα βγώ σίγουρα για φαγητό έξω, ή θα πάω σε καποια εκδήλωση με φωτογράφους που ακόμα δε με φωνάζουν με το όνομά μου, όμως πιστεύω οτι κάποια μέρα θα γινει και αυτο.
Οι γονείς μου δεν καταλαβαίνουν τι κανω ακριβώς. Ειμαι σιγουρη. Νιώθουν οτι το παιδί τους εργάζεται, αλλά δεν έχουν καταλαβει για ποιόν λόγο ακριβώς. Ο πατέρας μου ειναι γιατρός και η μητέρα μου δασκάλα. Οσο να ναι, αυτες οι δουλειές έχουν ξεκάθαρο job description. Η δική μου όμως όχι. Απο εκει, καταλαβαίνεις Ομπάμα μου, πόσο σημαντικό έργο έχω να αποδώσω. Ανωτερο και απο τον όρκο του Ιπποκράτη.
Πριν απο κάποιες εβδομάδες χώρισα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω, γιατι εδω που τα λέμε, ειναι πολύ πιθανό να τα ξαναβρούμε. Αν το καλοσκεφτείς δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα, αν εξαιρέσεις οτι σπανιως βλεπόμασταν. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, όταν βλεπόμασταν συνήθως τσακωνόμασταν για το ποιός κουράζεται πιο πολύ και ποιός είναι σημαντικότερος. Ισως τελικά να είχε να κάνει...Ας μη σε ζαλίζω ομως μ αυτο. Οπως και να έχει, σε περίπτωση που έχω χωρίσει οριστικώς, δε θα υπάρξει και καμία διαφορά απο το να παρέμενα ζευγαρωμένη.
Τέλος παντων, το θέμα μου ειναι οτι με την εκλογή σου, έχω μπερδευτεί. Τελικά, θα σωθούμε ή όχι? Ο κομήτης θα πέσει πάνω στη γή, ή τελευταία στιγμή θα αλλάξει πορεία? Κι αν τελικά σωθούμε, τι σημαίνει αυτό για μενα? Πού ακριβώς θα καλυτερέψει η ζωή μου, γιατι καθώς σού είπα ειναι ηδη πολυ καλή. Ανησυχώ λιγάκι γιατι στο παλιό μου σπίτι στο Λονδίνο σήμερα γινόταν χαμός. Τα σπάγανε Ομπάμα μου και το χειρότερο είναι οτι ήσουν κι εσυ εκει...
Θα ήθελα απάντηση σ αυτα τα θέματα, καθώς καταλαβαίνεις το επείγον της κατάστασης. Αν είναι να ζω σε μια καπιταλιστική κοινωνία, που κρύβεται πισω απο το παραβάν ενος ψευτοσοσιαλισμού, αλλα στην ουσία καταπιέζεται απο φασιστικές νόρμες υποκρισίας, θα προτιμούσα να ονόμαζα τα πράγματα ξεκάθαρα ‘Η ζωη σου, η ζωη μου’ παρά ‘μαζί για την ελπίδα’. Το τελευταίο μου θυμίζει εμετικό πρόλογο σε τηλεοπτικό μαραθώνιο και δεν το αντέχει το σύστημά μου. Καταλαβαίνεις Ομπάμα μου, οτι οπως και να χει, οσο και να το παιξω χαζή, η αλήθεια είναι οτι δε με σηκώνει το κλίμα. Είναι και αυτή η σκόνη απο τη Σαχάρα που με πνίγει λιγο. Κάτι θα σού θυμίζει η Αφρική κι εσένα. Αμυδρά πιθανώς, δεν ξέρω.
Συνεπώς, θα περιμένω με καρτερικότητα την απάντησή σου. Μπορείς να μού στείλεις email ή να μου στειλεις video, είμαι εξοικειωμένη με την τεχνολογία, όπως και εσυ φαντάζομαι. Κυκλοφορώ συνέχεια με Bluetooth και έχω και Iphone. Ειναι εξάλλου αυτός και ένας απο τους λόγους που λειτουργώ περισσότερο απομονωμένη, κοιτάζοντας μια οθόνη. Πιστό σκυλί η οθόνη. Μην κοιτάς εσυ που πρόλαβες και καπάρωσες τη Michelle. Εδω στην Ελλάδα, ο γάμος δεν ειναι in. Αλλά αυτά θα τα συζητήσουμε άλλη ωρα. Προς το παρόν, φιλιά στα κορίτσια και ρίξε μια βουτιά και για μένα, αν περάσεις απο το πατρικό σου.
Ευχομαι τα καλύτερα.
Αλεξάνδρα
Βρήκα σήμερα επιτέλους λίγο χρόνο να σού γράψω. Είναι κάτι που σκεφτόμουν καιρό, αλλά με τόσα που έχω στο κεφάλι μου, δεν προλάβαινα. Πολυάσχολος είσαι κι εσύ και μπορείς να καταλάβεις, πιστεύω. Συγχαρητήρια για την νίκη σου λοιπον και επίσημα πια, αφού η ιστορική στιγμή έφτασε και επιτέλους πήραμε όλοι την εκδίκησή μας απο το Χόλυγουντ, που τόσα χρόνια κρατούσε τις ισορροπίες μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, παρουσιάζοντας μάυρους προεδρους της Αμερικής, γυναίκες καριερίστες με τρια παιδιά και καθόλου κυτταρίτιδα και...γκέυ καθηγητές στα Πανεπιστήμια. Τελικά ολα αυτα δε γίνονται μόνο στις ταινίες, οπότε και εμείς οι καριερίστες έχουμε μια ελπιδα να αποκτήσουμε απογόνους ( για την κυτταρίτιδα ουτε λογος ).
Καθώς ανέλαβες τα νεα σου καθήκοντα, θεωρω χρέος μου να σε ενημερώσω οτι στη χώρα μου είσαι πολύ δημοφιλής. Οι συντοπίτες μου πιστεύουν ακράδαντα οτι τώρα που βγήκες, δε θα μας ξεχάσεις και οτι θα υποστηρίξεις τους φτωχούς και αδύναμους του κόσμου αυτου. Σ αυτά τα πλαίσια θα ήθελα να σού κάνω μια μικρη εισαγωγή για μένα, καθώς τώρα που θα γνωριστούμε καλύτερα, δε θέλω να δημιουργούνται παρεξηγήσεις.
Καταρχην, δεν ειμαι φτωχή και αδύναμη. Είμαι στέλεχος επιχείρησης, δουλέυω πάρα πολλές ώρες για την τσάντα που κρατάω και για τα παπούτσια που φοράω και δεν εννοώ να συμπεριληφθώ σε χαμηλοτερα κοινωνικά στρώματα, μόνο και μόνο γιατι ετυχε να ζω σ αυτή τη χωρα που μονίμως συνηθίζει να θυματοποιείται. Ειμαι κάποιου επιπέδου και έχω ένα αλφα στατους. Καταλαβαίνεις, ελπίζω.
Δευτερον, εχω κανει μεταπτυχιακά στην Αγγλία, συγκεκριμένα στο Λονδίνο. Εχω παει στα μπουζούκια της Baker Street με συμφοιτητες γονους εφοπλιστών, έχω τσακωθεί με πωλήτρια στα Harrods που τόλμησε να μου πει να μην αγγίζω τα κρυστάλλινα ποτηρια της Christofle, έχω νοσταλγήσει πολλάκις τον μουσακά της γιαγιάς μου, ενώ μπεκρόπινα μπύρες σε pub και έχω βρίσει στα ελληνικά, μέσα στο βρετανικό μουσείο, στην αίθουσα με τα αρχαία. Τα κλεμμένα ντε. Τα έχω κανει ολα αυτα. Επιστρέφοντας στα πάτρια εδάφη, μπορώ να σου πω οτι μέτρησαν περισσότερο κι απο το ιδιο μου το μεταπτυχιακό, το οποίο θα έλεγα οτι περασε μάλλον αδιάφορα και διαπίστωσα οτι τσάμπα ο κόπος να μεταφράζω χαρτιά στο υπουργείο εξωτερικών και να στήνομαι σε ουρές που υπολείπονται στυλ.
Στη δουλειά μου χαίρω εκτίμησης και κάνω παρέα με άλλα στελέχη. Τις Πέμπτες συνήθως μαζευόμαστε σε μπάρ στο Κολωνάκι, ή στο Εleven στο Μαρούσι που φέτος είναι της μοδας. Εκεί συζητάμε δυνατά, φλέγοντα θέματα της εργασίας μας, τονίζοντας τις λεξεις ‘budget’ , ‘ROI’ και ΄bonus’ και χαμηλόφωνα θέματα οπως ΄δεν παίζει τιποτα΄, ΄παλι μονος την έβγαλα το σκ΄ και ΄να δω πότε θα χάσω αυτα τα ρημάδια τα τρια που πήρα στις διακοπές΄.
Το σπιτι μου δε με βλέπει πολυ συχνά αλλά αυτό δε με απασχολεί και τοσο. Δεν προλαβαίνω και να με απασχολήσει, εφόσον μετα τη δουλειά συνήθως θα βγώ σίγουρα για φαγητό έξω, ή θα πάω σε καποια εκδήλωση με φωτογράφους που ακόμα δε με φωνάζουν με το όνομά μου, όμως πιστεύω οτι κάποια μέρα θα γινει και αυτο.
Οι γονείς μου δεν καταλαβαίνουν τι κανω ακριβώς. Ειμαι σιγουρη. Νιώθουν οτι το παιδί τους εργάζεται, αλλά δεν έχουν καταλαβει για ποιόν λόγο ακριβώς. Ο πατέρας μου ειναι γιατρός και η μητέρα μου δασκάλα. Οσο να ναι, αυτες οι δουλειές έχουν ξεκάθαρο job description. Η δική μου όμως όχι. Απο εκει, καταλαβαίνεις Ομπάμα μου, πόσο σημαντικό έργο έχω να αποδώσω. Ανωτερο και απο τον όρκο του Ιπποκράτη.
Πριν απο κάποιες εβδομάδες χώρισα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω, γιατι εδω που τα λέμε, ειναι πολύ πιθανό να τα ξαναβρούμε. Αν το καλοσκεφτείς δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα, αν εξαιρέσεις οτι σπανιως βλεπόμασταν. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, όταν βλεπόμασταν συνήθως τσακωνόμασταν για το ποιός κουράζεται πιο πολύ και ποιός είναι σημαντικότερος. Ισως τελικά να είχε να κάνει...Ας μη σε ζαλίζω ομως μ αυτο. Οπως και να έχει, σε περίπτωση που έχω χωρίσει οριστικώς, δε θα υπάρξει και καμία διαφορά απο το να παρέμενα ζευγαρωμένη.
Τέλος παντων, το θέμα μου ειναι οτι με την εκλογή σου, έχω μπερδευτεί. Τελικά, θα σωθούμε ή όχι? Ο κομήτης θα πέσει πάνω στη γή, ή τελευταία στιγμή θα αλλάξει πορεία? Κι αν τελικά σωθούμε, τι σημαίνει αυτό για μενα? Πού ακριβώς θα καλυτερέψει η ζωή μου, γιατι καθώς σού είπα ειναι ηδη πολυ καλή. Ανησυχώ λιγάκι γιατι στο παλιό μου σπίτι στο Λονδίνο σήμερα γινόταν χαμός. Τα σπάγανε Ομπάμα μου και το χειρότερο είναι οτι ήσουν κι εσυ εκει...
Θα ήθελα απάντηση σ αυτα τα θέματα, καθώς καταλαβαίνεις το επείγον της κατάστασης. Αν είναι να ζω σε μια καπιταλιστική κοινωνία, που κρύβεται πισω απο το παραβάν ενος ψευτοσοσιαλισμού, αλλα στην ουσία καταπιέζεται απο φασιστικές νόρμες υποκρισίας, θα προτιμούσα να ονόμαζα τα πράγματα ξεκάθαρα ‘Η ζωη σου, η ζωη μου’ παρά ‘μαζί για την ελπίδα’. Το τελευταίο μου θυμίζει εμετικό πρόλογο σε τηλεοπτικό μαραθώνιο και δεν το αντέχει το σύστημά μου. Καταλαβαίνεις Ομπάμα μου, οτι οπως και να χει, οσο και να το παιξω χαζή, η αλήθεια είναι οτι δε με σηκώνει το κλίμα. Είναι και αυτή η σκόνη απο τη Σαχάρα που με πνίγει λιγο. Κάτι θα σού θυμίζει η Αφρική κι εσένα. Αμυδρά πιθανώς, δεν ξέρω.
Συνεπώς, θα περιμένω με καρτερικότητα την απάντησή σου. Μπορείς να μού στείλεις email ή να μου στειλεις video, είμαι εξοικειωμένη με την τεχνολογία, όπως και εσυ φαντάζομαι. Κυκλοφορώ συνέχεια με Bluetooth και έχω και Iphone. Ειναι εξάλλου αυτός και ένας απο τους λόγους που λειτουργώ περισσότερο απομονωμένη, κοιτάζοντας μια οθόνη. Πιστό σκυλί η οθόνη. Μην κοιτάς εσυ που πρόλαβες και καπάρωσες τη Michelle. Εδω στην Ελλάδα, ο γάμος δεν ειναι in. Αλλά αυτά θα τα συζητήσουμε άλλη ωρα. Προς το παρόν, φιλιά στα κορίτσια και ρίξε μια βουτιά και για μένα, αν περάσεις απο το πατρικό σου.
Ευχομαι τα καλύτερα.
Αλεξάνδρα
Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009
Ο Κλήρος του Μεσημεριου, απο το Εθνικό Θέατρο
Είμαι κολλημένη με το Εθνικό Θέατρο. Για κάποιο λόγο που ουτε κι εγω καλά καλά μπορώ να δικαιολογήσω. Είμαι απο τις μεγαλύτερες οπαδούς, ενθουσιάζομαι με τις νεες παραστασεις, μ αρεσει η στροφή που έχει κανει το τελευταίο διάστημα και ναι...συμφωνω...κι αν ειναι τρέλα, έχει τη μέθοδό της (καθώς με τον Σαιξπηρ έχω επίσης ένα κολλημα...Οπως αντιλαμβάνεστε ειναι πολλα τα προβληματά μου, στον κόσμο τουτο...)
Χθες όμως, στην παράσταση 'Ο Κληρος του Μεσημεριου' του Πωλ Κλωντελ, δεν εμεινα ικανοποιημένη (οπως θα έλεγε και η ηρωίδα του εργου). Η ομάδα που ανέβασε το έργο είναι απο τις πλεον εμπειρες στο σανίδι, απο τους συγχρονους ηθοποιούς που πραγματικά τούς έχουμε δει κατα καιρούς σε απίστευτες ερμηνείες. Καραθάνος, Γεωργακόπουλος, Αμαλία Μουτούση, Νικος Κουρής...μα τι να λεμε τωρα...absolument καταπληκτικοί.
Κι ομως, στον 'Κληρο' η ομάδα αυτη δεν απέδωσε αυτο που περίμενα (εγω τουλαχιστον). Για οποιον έχει διαβάσει το έργο, ξέρει οτι τα συναισθήματα που τριγυρίζουν στις σελίδες του, είναι τόσο έντονα που πραγματικά σε συνεπαίρνουν. Σαν θεατής ομως, ολη αυτη την ένταση, δεν την ένιωσα. Μια φίλη μου ηθοποιός λεει ΄λυπάμαι τον ηθοποιό που θα πέσει σε κακο σκηνοθέτη. Περαν της ερμηνευτικής του δυνατότητας, αν ο σκηνοθέτης κρινει οτι πρέπει να πάιξει με έναν συγκεκριμένο τροπο, τα υπολοιπα γινονται ξαφνικά παρελθόν'
Νομίζω οτι εχει δικιο. Δεν μπορώ να κρίνω απολυτα τη σκηνοθετική απόπειρα του Γιοσι Βίλερ, γιατι μιλάμε για έναν φημισμένο επαγγελματια. Ομως, κάθε έργο έχει τη δική του δυναμική....Και το δικό του περιβάλλον. Ο Κλήρος του Μεσημεριου ειναι ενα αυτοβιογραφικό έργο του Κλωντελ. Και ο Κλωντέλ έχει γαλλική κουλτούρα. Και η γαλλική κουλτουρα, το χιουμορ και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται οι σχέσεις, είναι πολυ ιδιαίτερος και συγκεκριμένος. Η ηρωίδα του έργου η Υζε, είναι μια γαλλίδα υστερική ανασφαλής και παράλληλα αραχνοειδής γυναίκα, που η απόδοσή της απο την λεπτεπίλεπτη Μουτούση, ίσως έιχε αρχικά μια λογική (καθώς εμφανισιακά θα μπορουσες να τη συνδέσεις) ομως κατα βάθος δεν απέδιδε αυτό που ο Κλωντέλ αποδίδει με την πένα του. Ο συγγραφέας ασχολείται με τις αισθήσεις και με κάτι παραπάνω οπως ο ιδιος αναφερει. Για να φτάσουμε σε σημειο να αισθανθούμε το γιατι, πχ, ο Μεζα δεν μπορεί να δώσει την ψυχή του στην Ιζε, θα πρέπει το συναίσθημα αυτο να καταφέρνεις να το κόβεις με το μαχαίρι στον αέρα...Οπως συμβαινει την πρωτη στιγμή που ερωτεύεσαι και η καρδιά σου παει να σπάσει απο την ανησυχία και την ταραχη.
Για οσους απο εμάς, θυμούνται οτι υπάρχει και αυτο το συναίσθημα...
Αλεξάνδρα
20/2/09
Χθες όμως, στην παράσταση 'Ο Κληρος του Μεσημεριου' του Πωλ Κλωντελ, δεν εμεινα ικανοποιημένη (οπως θα έλεγε και η ηρωίδα του εργου). Η ομάδα που ανέβασε το έργο είναι απο τις πλεον εμπειρες στο σανίδι, απο τους συγχρονους ηθοποιούς που πραγματικά τούς έχουμε δει κατα καιρούς σε απίστευτες ερμηνείες. Καραθάνος, Γεωργακόπουλος, Αμαλία Μουτούση, Νικος Κουρής...μα τι να λεμε τωρα...absolument καταπληκτικοί.
Κι ομως, στον 'Κληρο' η ομάδα αυτη δεν απέδωσε αυτο που περίμενα (εγω τουλαχιστον). Για οποιον έχει διαβάσει το έργο, ξέρει οτι τα συναισθήματα που τριγυρίζουν στις σελίδες του, είναι τόσο έντονα που πραγματικά σε συνεπαίρνουν. Σαν θεατής ομως, ολη αυτη την ένταση, δεν την ένιωσα. Μια φίλη μου ηθοποιός λεει ΄λυπάμαι τον ηθοποιό που θα πέσει σε κακο σκηνοθέτη. Περαν της ερμηνευτικής του δυνατότητας, αν ο σκηνοθέτης κρινει οτι πρέπει να πάιξει με έναν συγκεκριμένο τροπο, τα υπολοιπα γινονται ξαφνικά παρελθόν'
Νομίζω οτι εχει δικιο. Δεν μπορώ να κρίνω απολυτα τη σκηνοθετική απόπειρα του Γιοσι Βίλερ, γιατι μιλάμε για έναν φημισμένο επαγγελματια. Ομως, κάθε έργο έχει τη δική του δυναμική....Και το δικό του περιβάλλον. Ο Κλήρος του Μεσημεριου ειναι ενα αυτοβιογραφικό έργο του Κλωντελ. Και ο Κλωντέλ έχει γαλλική κουλτούρα. Και η γαλλική κουλτουρα, το χιουμορ και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται οι σχέσεις, είναι πολυ ιδιαίτερος και συγκεκριμένος. Η ηρωίδα του έργου η Υζε, είναι μια γαλλίδα υστερική ανασφαλής και παράλληλα αραχνοειδής γυναίκα, που η απόδοσή της απο την λεπτεπίλεπτη Μουτούση, ίσως έιχε αρχικά μια λογική (καθώς εμφανισιακά θα μπορουσες να τη συνδέσεις) ομως κατα βάθος δεν απέδιδε αυτό που ο Κλωντέλ αποδίδει με την πένα του. Ο συγγραφέας ασχολείται με τις αισθήσεις και με κάτι παραπάνω οπως ο ιδιος αναφερει. Για να φτάσουμε σε σημειο να αισθανθούμε το γιατι, πχ, ο Μεζα δεν μπορεί να δώσει την ψυχή του στην Ιζε, θα πρέπει το συναίσθημα αυτο να καταφέρνεις να το κόβεις με το μαχαίρι στον αέρα...Οπως συμβαινει την πρωτη στιγμή που ερωτεύεσαι και η καρδιά σου παει να σπάσει απο την ανησυχία και την ταραχη.
Για οσους απο εμάς, θυμούνται οτι υπάρχει και αυτο το συναίσθημα...
Αλεξάνδρα
20/2/09
Εξάντας - ένα αλλιώτικο μπαρ στο Βολο και μια εξαιρετική ¨ψημενη¨ Αμοργιανή ρακη
Την Κυριακή πριν την Καθαρή Δευτέρα, πολυ αργα το βράδυ και ενώ το κέντρο της πόλης κατακλυζόταν απο καρναβαλιστές και πασιχαρείς επισκέπτες του Βόλου, βρέθηκα σε ένα μπαρ με το όνομα Εξάντας. Δεν πρέπει να ειχε παραπάνω απο 6 ανθρώπους την ώρα που μπήκα μέσα, ήταν περίπου μιαμιση...Η μουσική εκείνη τη στιγμή ήταν το ¨Καποτε θα δεις¨ του Σιδηρόπουλου και αμέσως σκέφτηκα οτι ¨πεσαμε παλι σε εναλλακτικό τυπου μπαρ οπου όλοι χτυπιούνται με καημό στους ρυθμούς ενός ξεχασμένου ρόκ που γι αυτους που το έζησαν ήταν μια σχετική αλήθεια και γι αυτους που το άκουσαν μεταγενέστερα, χαμένη απο χέρι, υπόσχεση¨
Μα πόσο βιαστική είμαι...
Το επομενο τραγούδι, ήταν του Νικόλα Ασιμου, το επόμενο η Αυρα του Παναγόπουλου, μετά η Τάνια με το ¨Πάτωμα¨, η Αλκηστις με το ¨Ανθρωπων Εργα¨, η Περιμπανού, η Ανδρομάχη, ο Ξυλούρης, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, της Αγάπης Αίματα, ο Γκάτσος, ο Ρίτσος, η Μελίνα...
Και ξαφνικά συνειδητοποίησα οτι ο άνθρωπος που έφτιαχνε το πρόγραμμα, έκανε το κέφι του με τρέλα. Ειναι αστείο να λεω ¨κεφι¨ οταν τα περισσότερα απο αυτά τα τραγούδια που ακούσαμε εκείνο το βράδυ, μόνο κεφάτους δε μάς έκαναν, όμως γιατι πρέπει να ακολουθήσω μια συγκεκριμένη οδο ¨γλεντιου¨ όταν ακόμα δεν έχω πετύχει κανένα δόγμα που να λεει οτι το τσιφτετέλι πανω στο τραπέζι και το το χιλιοπαιγμένο άκουσμα του Ποτεβουδαςποτεκουδας είναι η συνταγή μαγικής κατάνυξης και διασκέδασης?
Ακουσαμε ως τις 4 το πρωι ΜΟΝΟ ¨εντεχνα ελληνικα¨οπως επεμεινε ο Δημήτρης, που έχει το μαγαζί και παράλληλα φροντίζει και τη μουσική του, ήπιαμε μια εξαιρετική ψημένη ρακη απο την Αμοργό, που αν ποτέ τύχει να τη βρείτε, μην τη χάσετε και συνεχίσαμε στο Καφε Σανταν στην Ογλ, που μετά απο τοσα χρονια και χρονια, γκρεμίζεται δυστυχώς απ ό,τι μάθαμε, για να χτιστεί μια νεα πολυκατοικία.
Ναι, γιατι όχι? Μια πολυκατοικία. Ο ρομαντισμός ειναι κρυμμένος μεσα στη μουσική, στην τέχνη, στην ποίηση...Η καθημερινότητα θέλει να έχεις πολλά κότσια για να τον εντάξεις.
Εξαντας, Βολος (πεζόδρομος Σπυρίδη)
Μα πόσο βιαστική είμαι...
Το επομενο τραγούδι, ήταν του Νικόλα Ασιμου, το επόμενο η Αυρα του Παναγόπουλου, μετά η Τάνια με το ¨Πάτωμα¨, η Αλκηστις με το ¨Ανθρωπων Εργα¨, η Περιμπανού, η Ανδρομάχη, ο Ξυλούρης, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, της Αγάπης Αίματα, ο Γκάτσος, ο Ρίτσος, η Μελίνα...
Και ξαφνικά συνειδητοποίησα οτι ο άνθρωπος που έφτιαχνε το πρόγραμμα, έκανε το κέφι του με τρέλα. Ειναι αστείο να λεω ¨κεφι¨ οταν τα περισσότερα απο αυτά τα τραγούδια που ακούσαμε εκείνο το βράδυ, μόνο κεφάτους δε μάς έκαναν, όμως γιατι πρέπει να ακολουθήσω μια συγκεκριμένη οδο ¨γλεντιου¨ όταν ακόμα δεν έχω πετύχει κανένα δόγμα που να λεει οτι το τσιφτετέλι πανω στο τραπέζι και το το χιλιοπαιγμένο άκουσμα του Ποτεβουδαςποτεκουδας είναι η συνταγή μαγικής κατάνυξης και διασκέδασης?
Ακουσαμε ως τις 4 το πρωι ΜΟΝΟ ¨εντεχνα ελληνικα¨οπως επεμεινε ο Δημήτρης, που έχει το μαγαζί και παράλληλα φροντίζει και τη μουσική του, ήπιαμε μια εξαιρετική ψημένη ρακη απο την Αμοργό, που αν ποτέ τύχει να τη βρείτε, μην τη χάσετε και συνεχίσαμε στο Καφε Σανταν στην Ογλ, που μετά απο τοσα χρονια και χρονια, γκρεμίζεται δυστυχώς απ ό,τι μάθαμε, για να χτιστεί μια νεα πολυκατοικία.
Ναι, γιατι όχι? Μια πολυκατοικία. Ο ρομαντισμός ειναι κρυμμένος μεσα στη μουσική, στην τέχνη, στην ποίηση...Η καθημερινότητα θέλει να έχεις πολλά κότσια για να τον εντάξεις.
Εξαντας, Βολος (πεζόδρομος Σπυρίδη)
Δευτέρα, 09 Μαρτίου 2009
Τα Μαγικά του ¨Ερωτα ή ένα βράδυ που ενω διαβαζα Σαιξπηρ, χτυπησε την πόρτα ο Λευτερης Παπαδόπουλος
Αν η μουσική, είναι η τροφή της αγάπης, τότε ας παίζει, ας παίζει...διαβάζω τα λόγια του ερωτευμένου Δούκα Ορσίνο, στην πρώτη πράξη της Δωδέκατης Νυχτας του W.Shakespeare.
΄Παιζε, παιζε πέρασε και η ωρα ομως... ‘ σκέφτομαι. Κλεινω πανικόβλητη το παλιοκαιρισμένο μου βιβλίο, κληρονομιά απο μια φοιτητική ζωή στην αγγλική φιλολογια και τρεχω. Σάββατο βράδυ, 14 Φεβρουαρίου, διασχίζω την πλατεία Κουμουνδούρου, για να περάσω δυο λεπτά μετά, την πόρτα του θεάτρου Διπυλον. Η παράσταση ευτυχώς, δεν έχει ξεκινήσει ακόμα, τα οργανα κουρδίζουν, κάθομαι στη θέση μου και απολαμβάνω αυτη την παραμυθένια στιγμή όπου νότες χωρίς σκοπό, ακούγονται δειλά, το βιολί παίζει για λιγο μια γνωστή μελωδία, το ακκορντεόν ανεβοκατεβαίνει κλίμακες, και κάποιες απο τις παρτιτούρες σκορπίζονται στο πάτωμα για λιγο....
'Τα Μαγικά του Ερωτα' ,είναι ένα έργο βασισμένο στο Ασμα Ασμάτων, με την ονειρική μετάφραση του Λευτέρη Παπαδόπουλου και την μεθυστική μουσική του Μαριου Στρόφαλη. Μια θεατρικη προσαρμογή σε μιούζικαλ, με την υπογραφή της Ράιας Μουζενίδου, η οποία κατα τη διάρκεια της παράστασης, στέκεται στον πάνω όροφο του θεατρου και παρακολουθεί, αγγίζοντας την κουπαστή σαν μπαλαρίνα, που έχει σταθεί στις πουέντ της, έτοιμη όμως ανα πάσα στιγμή να τις πετάξει μακριά και να χορέψει στο κέντρο της σκηνής ξυπόλητη. Δεν είναι παρα μόλις ένα λεπτό μετά το τέλος της παράστασης που το κάνει κι αυτο, μ ένα κοριτσίστικο βλέμμα και ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο. Αλλά αυτά γίνονται, μια ώρα και ένα τέταρτο αργότερα...προς το παρόν τα όργανα κουρδίζουν...
Χαμηλωμενα φώτα και απο την πρώτη στιγμή , το μουσικό στοιχείο είναι εντονα επιβλητικό, με έναν τέτοιο τρόπο όμως που δε στο φωνάζει, απλα στο δηλώνει, ειναι εκει, σε συνοδεύει, παράλληλα ομως σε οδηγεί, σε συγκινεί και σου θυμίζει πως η μουσική, είναι πραγματικα η τροφή της αγάπης, αν καταφέρεις να ανοίξεις τα μάτια για να κατανοήσεις το μεγαλείο της. Νιώθεις πώς κάθε φράση έχει γραφτει για να έχει τη δική της μελωδία, περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο τραγούδι, και το επόμενο τραγούδι, αναρωτιέσαι τι θα συμβεί στο άμεσο μουσικό μέλλον, και δεν υπάρχει περίπτωση να μην σιγοτραγουδήσεις τα λόγια, καθώς οι τρεις πρωταγωνιστές στροβιλίζονται στη σκηνή.
Τα τραγουδια της παράστασης γράφτηκαν για αυτην την υπέροχη ποίηση, που ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει καταφέρει να βάλει μέσα και έξω απο τον κόσμο μας. Αν ακούσει κανείς προσεκτικά, η δύναμη του κειμένου παραμένει αναλλοίωτη, πιστή στην πηγή της ιστορίας του κόσμου. Ομως αν αφησει τον εαυτό του να τον οδηγήσουν όλες αυτές οι εικόνες που δημιουργεί η παράσταση, και χαθεί μέσα στις σκέψεις, τότε θα νιώσει πως πολλές λέξεις δεν ανηκουν εδω. Ερχονται απο μακριά, εκφράζουν τα βαθύτερα συναισθήματά μας που πολλές φορές δε βρίσκουμε τα λόγια, ανεβαίνουν με τρελούς ρυθμούς τη σκάλα της φαντασίας μας και επιστρέφουν για να κάνουν τις σκέψεις μας εικόνες....
Παρακολουθώ την παράσταση και το μυαλό μου χάνεται μέσα σ αυτες τις σκέψεις...πιάνω τον εαυτό μου να παρασύρεται απο την μουσική, κάποιες στιγμές ακουω τα λόγια και δε συνειδητοποιώ οτι ειμαι στο θέατρο, απλά έχω την αίσθηση οτι η φαντασία μου οργιάζει και ακούω τη συνείδησή μου να μου μιλάει. ¨Η μάλλον να μου τραγουδάει...
Κορύφωση του τραγουδιού, τέλεια πτώση και...χειροκρότημα. Σκέφτομαι πόσο τυχερή ειμαι. Μέσα σε μια γενικότερη κακοφωνία, η τελευταία μια ωρα με κανει να βλέπω πιο ωραιες εικονες. Το τελευταίο τέταρτο δε, με βρίσκει να τραγουδάω. Μες στο μεθύσι του ερωτα, αφήστε με, αφήστε με να μεινω...Κι ας κυματίζει πάνω μου, αιώνια η αγάπη.
William αγάπη μου, το ξέρεις οτι εισαι μοναδικός για μένα, όμως σήμερα σ’απάτησα...Και ναι, ειναι αυτο που νομίζεις...
Αλεξάνδρα 17 Φεβρουαρίου 2009
΄Παιζε, παιζε πέρασε και η ωρα ομως... ‘ σκέφτομαι. Κλεινω πανικόβλητη το παλιοκαιρισμένο μου βιβλίο, κληρονομιά απο μια φοιτητική ζωή στην αγγλική φιλολογια και τρεχω. Σάββατο βράδυ, 14 Φεβρουαρίου, διασχίζω την πλατεία Κουμουνδούρου, για να περάσω δυο λεπτά μετά, την πόρτα του θεάτρου Διπυλον. Η παράσταση ευτυχώς, δεν έχει ξεκινήσει ακόμα, τα οργανα κουρδίζουν, κάθομαι στη θέση μου και απολαμβάνω αυτη την παραμυθένια στιγμή όπου νότες χωρίς σκοπό, ακούγονται δειλά, το βιολί παίζει για λιγο μια γνωστή μελωδία, το ακκορντεόν ανεβοκατεβαίνει κλίμακες, και κάποιες απο τις παρτιτούρες σκορπίζονται στο πάτωμα για λιγο....
'Τα Μαγικά του Ερωτα' ,είναι ένα έργο βασισμένο στο Ασμα Ασμάτων, με την ονειρική μετάφραση του Λευτέρη Παπαδόπουλου και την μεθυστική μουσική του Μαριου Στρόφαλη. Μια θεατρικη προσαρμογή σε μιούζικαλ, με την υπογραφή της Ράιας Μουζενίδου, η οποία κατα τη διάρκεια της παράστασης, στέκεται στον πάνω όροφο του θεατρου και παρακολουθεί, αγγίζοντας την κουπαστή σαν μπαλαρίνα, που έχει σταθεί στις πουέντ της, έτοιμη όμως ανα πάσα στιγμή να τις πετάξει μακριά και να χορέψει στο κέντρο της σκηνής ξυπόλητη. Δεν είναι παρα μόλις ένα λεπτό μετά το τέλος της παράστασης που το κάνει κι αυτο, μ ένα κοριτσίστικο βλέμμα και ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο. Αλλά αυτά γίνονται, μια ώρα και ένα τέταρτο αργότερα...προς το παρόν τα όργανα κουρδίζουν...
Χαμηλωμενα φώτα και απο την πρώτη στιγμή , το μουσικό στοιχείο είναι εντονα επιβλητικό, με έναν τέτοιο τρόπο όμως που δε στο φωνάζει, απλα στο δηλώνει, ειναι εκει, σε συνοδεύει, παράλληλα ομως σε οδηγεί, σε συγκινεί και σου θυμίζει πως η μουσική, είναι πραγματικα η τροφή της αγάπης, αν καταφέρεις να ανοίξεις τα μάτια για να κατανοήσεις το μεγαλείο της. Νιώθεις πώς κάθε φράση έχει γραφτει για να έχει τη δική της μελωδία, περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο τραγούδι, και το επόμενο τραγούδι, αναρωτιέσαι τι θα συμβεί στο άμεσο μουσικό μέλλον, και δεν υπάρχει περίπτωση να μην σιγοτραγουδήσεις τα λόγια, καθώς οι τρεις πρωταγωνιστές στροβιλίζονται στη σκηνή.
Τα τραγουδια της παράστασης γράφτηκαν για αυτην την υπέροχη ποίηση, που ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει καταφέρει να βάλει μέσα και έξω απο τον κόσμο μας. Αν ακούσει κανείς προσεκτικά, η δύναμη του κειμένου παραμένει αναλλοίωτη, πιστή στην πηγή της ιστορίας του κόσμου. Ομως αν αφησει τον εαυτό του να τον οδηγήσουν όλες αυτές οι εικόνες που δημιουργεί η παράσταση, και χαθεί μέσα στις σκέψεις, τότε θα νιώσει πως πολλές λέξεις δεν ανηκουν εδω. Ερχονται απο μακριά, εκφράζουν τα βαθύτερα συναισθήματά μας που πολλές φορές δε βρίσκουμε τα λόγια, ανεβαίνουν με τρελούς ρυθμούς τη σκάλα της φαντασίας μας και επιστρέφουν για να κάνουν τις σκέψεις μας εικόνες....
Παρακολουθώ την παράσταση και το μυαλό μου χάνεται μέσα σ αυτες τις σκέψεις...πιάνω τον εαυτό μου να παρασύρεται απο την μουσική, κάποιες στιγμές ακουω τα λόγια και δε συνειδητοποιώ οτι ειμαι στο θέατρο, απλά έχω την αίσθηση οτι η φαντασία μου οργιάζει και ακούω τη συνείδησή μου να μου μιλάει. ¨Η μάλλον να μου τραγουδάει...
Κορύφωση του τραγουδιού, τέλεια πτώση και...χειροκρότημα. Σκέφτομαι πόσο τυχερή ειμαι. Μέσα σε μια γενικότερη κακοφωνία, η τελευταία μια ωρα με κανει να βλέπω πιο ωραιες εικονες. Το τελευταίο τέταρτο δε, με βρίσκει να τραγουδάω. Μες στο μεθύσι του ερωτα, αφήστε με, αφήστε με να μεινω...Κι ας κυματίζει πάνω μου, αιώνια η αγάπη.
William αγάπη μου, το ξέρεις οτι εισαι μοναδικός για μένα, όμως σήμερα σ’απάτησα...Και ναι, ειναι αυτο που νομίζεις...
Αλεξάνδρα 17 Φεβρουαρίου 2009
Ενα βράδυ, ξένοι στην Πόλη
H Λούλα Αναγνωστάκη, εγραψε την 'Πολη' στη δεκαετία του 60, μαζί με την Διανυκτέρευση και την Παρέλαση. Μια ανατρεπτική και καθόλα πρωτοποριακή τριλογία, που αλλαξε τότε πολλά απο τα χαρακτηριστικά του νεοελληνικού θεάτρου.
Δυναμική προσωπικότητα, γοητευτική μέσα απο την πένα της και σαγηνευτική γι αυτό που είναι, η Αναγνωστάκη, έδωσε στην 'Πόλη' μια αλλη διάσταση των ανθρώπινων σχέσεων και δημιούργησε ένα έργο που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1965, να μοιάζει σα να γράφτηκε σήμερα. Σήμερα που οι ανθρώπινες σχέσεις περνάνε οχι κρίση, αλλά ιλαρά.
Είδα και πάλι αυτό το υπέροχο έργο, την Παρασκευή που μάς πέρασε, στο θέατρο 104-1 απο την ομαδα Βραδινοί Επισκέπτες. Φτάσαμε στα Εξάρχεια λίγο πριν ξεκινησει η παράσταση, κατα τις 11 παρα το βραδυ, και ο αέρας μύριζε μπαρούτι. Είχα πολύ καιρό να κατέβω εκει, πολύ πριν το θάνατο του Αλέξη, και πολύ πριν φτάσω να αισθάνομαι εγκλωβισμένη μέσα στην ίδια μου την πόλη...
Τα πρώτα πέντε λεπτά, βρήκα το τρακ των ηθοποιών ιδιαίτερα χαριτωμένο. Λίγο μετά είχε εξαφανιστεί και τη θέση του πήρε η σκοτεινή ένταση που διακρίνει τους ήρωες της Πόλης. Η Δέσποινα Χρυσοστόμου είναι μια πολύ όμορφη Ελισσάβετ, αρκετά μυστηριώδης και παράλληλα με τη σωστή δόση τρέλας στη ματιά της. Ο Κίμωνας, παιγμένος απο τον Νίκο Παυλίτινα, ακολουθεί πιστά την παράνοια του ήρωα, όμως προσωπικά προτίμησα τον Κώστα Χατζούδη στο ρόλο του φωτογράφου. Ταραγμένος, δειλός, μπλεγμένος μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, καταφέρνει να μας κάνει να τον κοροιδέψουμε για τη δειλία του, να τον λυπηθούμε για τη ζωή του, να τον σιχαθούμε για τα απαίσια χέρια του και βεβαια τη μανία του να φωτογραφίζει ανθρώπους ως νεκρούς. Ή μήπως τελικά δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική καθώς η Αναγνωστάκη με συναρπάζει τόσο?
Η σκηνοθεσία της παράστασης (Γιώργος Γιανναράκος) πάντως, βοηθάει αρκετά τον φωτογράφο σ αυτό του το καταπιεστικό έργο αδυναμίας, διευκολύνοντας τον συμβολισμό και βάζοντας τους ηθοποιούς να κατατρώγονται μπροστά του, διαγράφοντας κάθε υποψία δικαιολογίας που μπορεί να περάσει απο το μυαλό μας. Αυτο που θα ήθελα όμως, θα ήταν να κατάφερνε να εμβαθύνει περισσότερο στη σχέση των τριων αυτών ανθρώπων, γιατι δεν είναι παρα προς το τέλος που τα λόγια των ηρώων αρχισαν να φέρουν ένα νόημα. Στο έργο της Αναγνωστάκη, το πρωτο επίπεδο ακρόασης, μπορεί και να μην λεει τίποτα στον θεατή. Είναι στο ρόλο του σκηνοθέτη, να καταφέρει να περάσει στην απέναντι όχθη την ένταση του κειμένου όχι ως μαύρη και καταθλιπτική σκέψη ανθρώπων που αντιμετωπίζουν προβλήματα αλλά ως τραγική φωνή απελπισίας σε έναν κόσμο που δεν αντιλαμβάνεται τις ανάγκες μας. Στην πλοκή αλλά και στο σασπένς της ιστορίας συντελεί σημαντικά ο φωτισμός (Νίκος Ζάππας), που παίζει τον δικό του ρόλο, μέσα σ αυτο το ερωτικό (ή να πώ αφλόγιστο τελικά) τρίο...
Βγαίνοντας απο την παράσταση και προχωρώντας προς την πλατεία Εξαρχείων, δάκρυα κύλησαν απο τα μάτια μας. Οχι, το έργο δε μάς έκανε να κλάψουμε, στη δική μας πόλη το σενάριο είναι ακόμα πιο τραγικό. Στην πραγματικότητα λοιπον, ήταν αδύνατον να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας, καθώς τα δακρυγόνα είχαν κανει την ατμόσφαιρα σκουπίδι. Στη μια μεριά της πλατείας, συγκεντρωμένοι καμια 30ρια αναρχικοί, καίγαν κάδους και πλαστικά, και πετούσαν μπουκάλια βρίζοντας τους αστυνομικούς που απαντούσαν με δακρυγόνα. Σπουδαία ανταλλαγή πυρών...Τρέξαμε γρήγορα προς το αυτοκίνητο, δείχνοντας ψύχραιμοι. Και καλά... Δεν ξέρω ποιόν φοβόμασταν πιο πολύ...τους αναρχικούς ή τους αστυνομικούς. Και οι δυο αρχίζουν απο α...όπως και η απελπισία. Αλλο ένα βράδυ στην πόλη, νιώθω πως τυφλώνομαι...Κίμωνα, εσύ?
Δυναμική προσωπικότητα, γοητευτική μέσα απο την πένα της και σαγηνευτική γι αυτό που είναι, η Αναγνωστάκη, έδωσε στην 'Πόλη' μια αλλη διάσταση των ανθρώπινων σχέσεων και δημιούργησε ένα έργο που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1965, να μοιάζει σα να γράφτηκε σήμερα. Σήμερα που οι ανθρώπινες σχέσεις περνάνε οχι κρίση, αλλά ιλαρά.
Είδα και πάλι αυτό το υπέροχο έργο, την Παρασκευή που μάς πέρασε, στο θέατρο 104-1 απο την ομαδα Βραδινοί Επισκέπτες. Φτάσαμε στα Εξάρχεια λίγο πριν ξεκινησει η παράσταση, κατα τις 11 παρα το βραδυ, και ο αέρας μύριζε μπαρούτι. Είχα πολύ καιρό να κατέβω εκει, πολύ πριν το θάνατο του Αλέξη, και πολύ πριν φτάσω να αισθάνομαι εγκλωβισμένη μέσα στην ίδια μου την πόλη...
Τα πρώτα πέντε λεπτά, βρήκα το τρακ των ηθοποιών ιδιαίτερα χαριτωμένο. Λίγο μετά είχε εξαφανιστεί και τη θέση του πήρε η σκοτεινή ένταση που διακρίνει τους ήρωες της Πόλης. Η Δέσποινα Χρυσοστόμου είναι μια πολύ όμορφη Ελισσάβετ, αρκετά μυστηριώδης και παράλληλα με τη σωστή δόση τρέλας στη ματιά της. Ο Κίμωνας, παιγμένος απο τον Νίκο Παυλίτινα, ακολουθεί πιστά την παράνοια του ήρωα, όμως προσωπικά προτίμησα τον Κώστα Χατζούδη στο ρόλο του φωτογράφου. Ταραγμένος, δειλός, μπλεγμένος μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, καταφέρνει να μας κάνει να τον κοροιδέψουμε για τη δειλία του, να τον λυπηθούμε για τη ζωή του, να τον σιχαθούμε για τα απαίσια χέρια του και βεβαια τη μανία του να φωτογραφίζει ανθρώπους ως νεκρούς. Ή μήπως τελικά δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική καθώς η Αναγνωστάκη με συναρπάζει τόσο?
Η σκηνοθεσία της παράστασης (Γιώργος Γιανναράκος) πάντως, βοηθάει αρκετά τον φωτογράφο σ αυτό του το καταπιεστικό έργο αδυναμίας, διευκολύνοντας τον συμβολισμό και βάζοντας τους ηθοποιούς να κατατρώγονται μπροστά του, διαγράφοντας κάθε υποψία δικαιολογίας που μπορεί να περάσει απο το μυαλό μας. Αυτο που θα ήθελα όμως, θα ήταν να κατάφερνε να εμβαθύνει περισσότερο στη σχέση των τριων αυτών ανθρώπων, γιατι δεν είναι παρα προς το τέλος που τα λόγια των ηρώων αρχισαν να φέρουν ένα νόημα. Στο έργο της Αναγνωστάκη, το πρωτο επίπεδο ακρόασης, μπορεί και να μην λεει τίποτα στον θεατή. Είναι στο ρόλο του σκηνοθέτη, να καταφέρει να περάσει στην απέναντι όχθη την ένταση του κειμένου όχι ως μαύρη και καταθλιπτική σκέψη ανθρώπων που αντιμετωπίζουν προβλήματα αλλά ως τραγική φωνή απελπισίας σε έναν κόσμο που δεν αντιλαμβάνεται τις ανάγκες μας. Στην πλοκή αλλά και στο σασπένς της ιστορίας συντελεί σημαντικά ο φωτισμός (Νίκος Ζάππας), που παίζει τον δικό του ρόλο, μέσα σ αυτο το ερωτικό (ή να πώ αφλόγιστο τελικά) τρίο...
Βγαίνοντας απο την παράσταση και προχωρώντας προς την πλατεία Εξαρχείων, δάκρυα κύλησαν απο τα μάτια μας. Οχι, το έργο δε μάς έκανε να κλάψουμε, στη δική μας πόλη το σενάριο είναι ακόμα πιο τραγικό. Στην πραγματικότητα λοιπον, ήταν αδύνατον να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας, καθώς τα δακρυγόνα είχαν κανει την ατμόσφαιρα σκουπίδι. Στη μια μεριά της πλατείας, συγκεντρωμένοι καμια 30ρια αναρχικοί, καίγαν κάδους και πλαστικά, και πετούσαν μπουκάλια βρίζοντας τους αστυνομικούς που απαντούσαν με δακρυγόνα. Σπουδαία ανταλλαγή πυρών...Τρέξαμε γρήγορα προς το αυτοκίνητο, δείχνοντας ψύχραιμοι. Και καλά... Δεν ξέρω ποιόν φοβόμασταν πιο πολύ...τους αναρχικούς ή τους αστυνομικούς. Και οι δυο αρχίζουν απο α...όπως και η απελπισία. Αλλο ένα βράδυ στην πόλη, νιώθω πως τυφλώνομαι...Κίμωνα, εσύ?
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
